Νορνταχισμός

Ο Νορνταχισμός ειναι μια αρχαία θρησκεία η οποία, εχει ως βάση το που πηγαίνουμε και το τί κανουμε σαυτον τον κοσμο.
Αυτη η θρησκεια ειναι μη συμβατικη με ολες της αλλες θρησκειες.Ειναι κατι το τελείως διαφορετικό και άγνωστο για καποιον που δεν την έχει ξανα ακούσει.

"Ο πατέρας Νόρνταχ, ξεκίνησε να δημιουργει τα αστερια για παρεα,αρχισε να φτιαχνει τους πλανητες για να παιζει,εφτιαξε το συμπαν επειδη δεν κουραζόταν.
Ειναι ο Ενας,ο οποιος εφτιαξε την αληθεια οπως μπορουμε και βλεπουμε εμεις την αληθεια.
Η αληθεια των αλλων,των επιστημόνων και των μικροσκοπίων,ειναι μια αληθεια η οποια απεχει πολυ απο την αλήθεια που ψαχνουν οι άνθρωποι.Γι αυτο και παγιδευονται εκει,και ψαχνουν ακαταπαυστα,για καθε τη καινουργιο,δηθεν για να εξελιχθει η ανθρωποτητα,για το καλο της ανθρωποτητας,και οτι αλλο προφασίζονται οτι το κανουν.
Ο Νορνταχ εφτιαξε τις ψυχές των ανθρώπων,στην συνεχεια τις αφησε να κυλήσουν μεσα στο συμπαν,και να μπορεσουν να καταλαβουν τι ειναι.Αυτες,ομως δεν μπορουσαν γιατι τις κυριευε το συναισθημα και οχι η νοημοσυνη.
Γι αυτο,λοιπον,τους χαρισε και σωματα.Φυσηξε,απο την ακρη του Ωρίονα,και εφτασε η πνοη του μεχρι τον Ήλιο οπου και πήρε φωτιά,
το φεγγαρι εσβησε και εμεινε ενα μαυρο βότσαλο αιωρουμενο διπλα στον Ήλιο,να τον συντροφευει τις νύχτες της Γής.
Η Γή πήρε χρώμα.Χρώματα που ο συνδιασμός τους δημιουργούσε την αρμονία.
Εκεί,εκρινε οτι μπορουσε να αφησει τους ανθρωπους,σε σωματα που να μπορουν να σκεφτονται,γιαυτο και τους εφτιαξε ενα κεφαλι,μα χρειαζονται και να βλεπουν,οπου και τους εφτιαξε και τα ματια,μα χρειαζονται και να ακουν και τους εφτιαξε και τα αυτια,μα χρειαζονται και να κυνηγουν,και τους εφτιαξε τα ποδια,μα χρειαζονται και να σκοτώνουν,και τους εφτιαξε τα χερια.Ετσι,με ολα αυτα που τους εφτιαξε,μπορουσαν να επιζησουν,γιατί μπορουσαν να σκεφτούν,μπορούσαν να κυνηγήσουν αφου μπορούσαν να φτιάξουν και όπλα.
Αφήνοντας τους εκει,και συνεχιζοντας ο Νόρνταχ να δημιουργει το υπολοιπο σύμπαν, ασταματητα-διχως κουραση-,και παντοτε με την ιδια ευλαβια,αφησε τους ανθρωπους να εξελιχθουν μεχρι να μπορεσουν να καταλαβουν γιατι ειναι σαυτο το πλανητη,γιατι γεννιουνται και γιατι πεθαίνουν.
Τους αφησε,εκει μονους τους,μεχρι να μπορεσουν να καταλαβουν.
Οι ανθρωποι,ξεκίνησαν την ζωη τους,προσπαθοντας για να ζήσουν.Κυνηγουσαν,εμεναν σε σπηλιες,ανακαλυψαν την φωτια,και ξεκίνησε η εξέλιξη.
Ομως,ο Νόρνταχ αν και Ντίομα, ηθελε να δει το εργο του,τους ανθρωπους, να γινουν αυτο που ειχε στοχο στην αρχη.Ετσι και απλωσε την δύναμη του,και εκοψε ενα κομματι τοσο,οσο ηταν ολο το συμπαν ,που ειχε φτιαξει μεχρι τοτε.
Αυτο,το κομματι το επλασε και του εφτιαξε ομοια μορφή με αυτήν των ανθρώπων με την διαφορά,οτι ο Κρόφτης,ειναι αθάνατος και μπορει να αλλαζει μορφές,μπορει να μην φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων και να ειναι τα μάτια και τα αυτιά του Νόρνταχ στην Γή.
Αφου,το εκανε αυτο,συνεχισε να πλάθει το επομενο σύμπαν ασταμάτητα και τα έκανε όλα φτιαγμένα με αρμονία.
Είδε,οτι στην Γή,άρχισαν να κυριαρχούν οι άνθρωποι περισσότερο απο τα ζώα,και αρχισε να διευρήνεται ο εγκεφαλος τους απο γενιά σε γενιά και να μπορει να ασχολειται και να αναγνωριζει σιγα σιγα το σωμα του και τις δυνατοτητες του.
Ο Ντίομα, εδωσε ενα σχέδιο στον Κρόφτη,ωστέ να δεί αν υπάρχει το καλό και το κακό μέσα τους,αν οι ψυχές τους εχουν παρει χρώμα απο την βία και τις κακουχίες που περνάνε στη Γή.
Ο Κρόφτης,εσπερνε τη διχόνοια,ανάμεσα τους και κάθε φορά με διαφορετικό πρόσωπο.
Οι ανθρωποι,αρχισαν να φοβουνται και να νιωθουν το αγνωστο,οτι κατι καινουργιο ειναι αυτο που νιωθουν,οτι κατι συμβαινει.
Αν και μπορουσαν να καταλαβουν οτι κατι συμβαινει δεν μπορουσαν να καταλαβουν τί.
Ο Κρόφτης,άρχισε να τους κλέβει το φαγητό,σκότωνε οσους δεν βοηθούσαν τους υπολοίπους στην επιβίωση,άφηνε αβοήθητους τους ανθρώπους ενάντια στα ζώα.
Οι άνθρωποι,άρχισαν να χάνουν την δύναμη που είχαν μέχρι τοτε,και αρχισαν να νιώθουν ολο και περισσότερο φόβο και αβεβαιότητα για το μέλλον τους.
Ο Κρόφτης,πήγαινε σύμφωνα με το σχεδιο του μεγάλου Ντίομα, οι αντοχές των ανθρώπων αρχισαν να μειώνονται και αρχισαν να σκεφτονται το οτι κατι δυνατοτερο ισως να υπαρχει,ωστε να τους βοηθήσει.
Αυτές,τις σκεψεις τις ακουσε ο Νόρνταχ,και άνοιξε τη Γή στα 2, τα σύμπαντα ενώθηκαν,οι κεραυνοι σχηματιζαν διάφορα σχήματα στον ουρανό,μετεωρήτες έπεφταν,σεισμοί επλητταν ολη την επιφάνεια της Γής,καταστρέφοντας κάθε τι είχαν δημιουργήσει οι ανθρωποι.
Οι άνθρωποι,ενιωσαν την δύναμη ενος ανώτερου όντος,και αρχισαν να προσκυνουν με μουσικη συχνοτητα που σχηματιζόταν απο τους κεραυνους,τον ακαταπαυστο σεισμό,τους ανέμους που φυσαγαν αλλοπροσαλα,σχηματιζοντας ηχους,δίπλα στους βράχους,την βροχή να χτυπά το έδαφος με δύναμη και να σχηματίζει λάσπη,και να χτυπά με δύναμη τα πρόσωπα των ανθρωπων.
Οσοι,εμειναν εκείνη την μέρα να προσκυνήσουν,ηταν και οι μοναδικοί που έζησαν,οι αλλοι πεθαναν απο την δύναμη του μεγάλου Νορνταχ.
Αυτοί,ήταν και οι μόνοι που μπόρεσαν να φτάσουν ενα κομμάτι του μεγαλου Νορνταχ,και να κατανοησουν τις δυναμεις του,οι ανθρωποι.
Και τοτε,ο Κρόφτης,σηκωθηκε μεσα απο το πληθος των ανθρωπων που προσκυνουσαν,και φωναξε δυνατα:"Ω μεγάλε Νορνταχ,δειξε μας ελεος και πες μας τι να κανουμε για να μπορεσουμε να σε εξευμενισουμε?"
Και τοτε,τα γραμματα που υπηρχαν στον ουρανο σχηματισμένα απο τους κεραυνούς,αρχισαν να γίνονται κατανοητά για τους ανθρώπους. Εγραφε στον ουρανό:"Cargan Delta EriSsf Kazz R meniso dro Trium Fartar",αυτο σε ελευθερη μεταφραση σημαίνει:"Το πνεύμα σας ειναι αυτό που θα σας βοηθήσει,κι Εγώ ειμαι αυτος που θα σας στηρίξει".
Τοτε,σηκώθηκε ενας απο τους ανθρώπους, και φώναξε δυνατά:"Πές μας το ονομα σου,για να ξέρουμε να σε δοξάζουμε."
Και τοτε,κατω απο την δυνατή βροχή,αρχισε να σχηματιζεται στην λάσπη,το όνομα Νόρνταχ. Και τοτε,άρχισαν ολοι να προσκυνουν και να φωναζουν με ρυθμό το όνομα αυτου,που τους εδειξε έλεος και τους άφησε να ζήσουν.
Την επόμενη μερα,ο ήλιος ήταν δυνατός,σύννεφα δεν υπήρχαν,τα δέντρα άνθισαν και έβγαλαν καρπούς εν μια νυκτί.Η θάλασσα,ήταν πιο ήσυχη απο ποτέ,εμοιαζε σαν να ειναι ακίνητη,αν δεν ηταν τα δελφινια,να δίνουν ζωντάνια στο τοπίο.
Οι ανθρωποι,ξεκινησαν να φτιαχνουν καλύβες,τα ζώα σταμάτητησαν να τους κανουν επιθέσεις,και όσοι ήταν κυνηγοι απο αυτους που εμειναν,εγιναν τοσο ικανοι που εφερναν φαγητο για ολους.
Ο Κρόφτης,τους παρακολουθούσε αμέτοχος,στην εξέλιξη τους,και έμενε ψηλά σε ενα βουνό ,το Φογκάλιοζ,και ειχε στην κορυφή του μια λίμνη που τα χρώματα που σχημάτιζε απο τον ηλιο,ηταν τόσο πολλά και τόσο έντονα, που ο Κρόφτης την κοιτούσε αποσβολομένος,τόσο ώσπου μια μερα κατέβηκε από το βουνό,και αυτοι οι ανθρωποι που ειχε γνωρίσει ειχαν πεθάνει,και είχαν ενώσει το Ώρταρ τους, με τον Νόρνταχ,και τους ειχε ξαναστείλει πίσω με άλλη μορφή,με μια μορφή που θα βοηθούσε το Ώρταρ τους να γίνει πιο σοφό και να δεί πράγματα που δεν είχαν φανταστεί καν οτί υπήρχαν και πραγματα που ειχαν σκεφτει οτι μπορει να ειναι και αλλιώς.
Παρ'οτι οι ανθρωποι ειχαν γυρισει με άλλη μορφή,ο Κρόφτης, μπορούσε να τους αναγνωρίζει και το παλαιό και το νέο βελτιωμένο κομμάτι του Ώρταρ τους.
(to be continue...)